همانطور که ویروس کرونا ویران کننده زندگی شبانه دبی است ، گروههای موسیقی فیلیپینی این درد را احساس می کنند

دوبای: اریک رومن با شلوار جین پاره شده خود را به صحنه می اندازد و میکروفون را می گیرد.

جمعه یک نیمه شب است و در زمان های عادی ، او از این بار هتل که در آن بسته بندی شده است ، در یکی از محله های قدیمی در کنار نهر دبی ، کف زدن های وحشی را می شنود. در حالی که او از گروه “فیلیپین را متوقف نکن” از سفر با گروه موسیقی 9 نفره فیلیپینی خود ، با عرق عرق هموطنان فیلیپینی ، تاجران عرب و کارمندان مراکز تازه فروش از شیفت خود به زمین رقص می آمد.

اما اکنون جمعیت ، همراه با هم گروهان وی ، ناپدید شده اند – با رعایت محدودیت های ویروس کرونا که رقص را ممنوع می کند و تعداد نوازندگان روی صحنه را محدود می کند. رومان هنگام باز شدن باشگاهش پس از قفل قفل ، 65 درصد از دستمزد خود کاسته است. گیتاریست ها ، باسیست ها و درامرها خیلی خوش شانس نبودند.

رومان 40 ساله گفت: “دبی مرده است.” ما هر روز در این فکر هستیم که وعده بعدی ، لیوان آب بعدی ما را کجا می توانیم بگیریم ، و اینکه چگونه در این شهر زنده می مانیم.

گروههای نمایشی از فیلیپین مدتهاست که زندگی شبانه دبی را متحرک می کنند و اشتهای راک ، R&B و پاپ را که با جمعیت مهاجران امارت رشد کرده است راضی می کنند. اکنون ، همزمان با شیوع همه گیر موسیقی زنده موسیقی در شهر و نابودی اقتصاد آن ، صدها مجری فیلیپینی برای بقا تلاش می کنند.

در اوایل دهه 1900 و در زمان اشغال مجمع الجزایر توسط ایالات متحده ، گروههای موسیقی در حال سفر فیلیپینی مورد توجه قرار گرفتند. ماری لاکانلاله ، استادیار مطالعات آسیا و اقیانوسیه گفت: فیلیپینی ها که قبلاً به موسیقی کلیسای غربی و سرودهای نظامی سه قرن امپریالیسم اسپانیا تبحر داشتند ، ماهرانه آخرین روند موسیقی آمریکا ، از جاز گرفته تا راک اند رول را انتخاب کردند. در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا دومینگز هیلز.

با پایان قرن ، کارائوکه یک سرگرمی ملی بود. نوازندگان فیلیپینی – با توانایی غیر عادی تقلید از افسانه های موسیقی غربی – به تکیه گاه اصلی در کلوپ های شبانه ظهور و ظهور در سراسر آسیا و خلیج فارس تبدیل شدند. دبی برای تقویت تحول سریع خود از یک بندر مروارید کویری به پایتخت حزب منطقه ، لشکرهایی از گروه های پوششی فیلیپینی را به خود جلب کرد.

پل کورتس ، سرکنسول فیلیپین در دبی که اتفاقاً خواننده هم هست ، گفت: “موسیقی ما شهرت دبی را به عنوان مکانی فراتر از اختلافات سیاسی ، نژادی و جغرافیایی ایجاد می کند.”

اکنون سرنوشت نامشخصی در انتظار نوازندگان است که از استان های فقیر برای کار در سالن های دودی و بارهای هتل در خارج از کشور کشیده شده اند.

ای جی زاكاریاس ، خواننده كیبورد و رئیس اتحادیه گروههای فیلیپینی امارات ، یك گروه مدافع ، گفت: “نمایندگان به شما نوید بهشت ​​می دهند و جهنم به شما می دهند.” “ما از متقاضی ترین هنرمندان جهان هستیم و آنها در اینجا مانند زباله با ما رفتار می کنند.”

زكاریاس گفت ، خوانندگان بریتانیایی می توانند نزدیك به آنچه فیلیپینی ها می سازند در طی یك ماه بدست آورند. وی افزود: مدیران “سوئیت های خوب هتل” را برای رقصنده های هندی در مسافرت رزرو می كنند ، در حالی كه فیلیپینی ها اغلب هشت نفره در یك اتاق در اتاق های غیر بهداشتی بسته بندی می شوند.

ریكاردو تریمیلوس ، متخصص اجرای آسیا در دانشگاه هاوایی ، گفت: “متأسفانه واقعیت بازار است. استخدام گروهی از فیلیپین ارزان تر است.”

وقتی کلوپ ها در دبی تعطیل شدند ، ده ها نوازنده فیلیپینی که در رحمت کارفرمایان خود در خوابگاه ها زندگی می کردند ، بیرون رفتند و جایی برای رفتن نداشتند.

طبق انجمن گروه ، 70٪ هرگز پاداش قول داده شده خود را برای خرید مواد غذایی و سایر اصول دریافت نکردند. برخی برای زنده ماندن لباس های خود را می فروشند. رقصنده های خارج از کار ، مانند کاترین گالانو 33 ساله ، شروع به جریان دادن به زندگی روزمره خود می کنند – آویز زدن ، برگرداندن عقب و بوسه زدن به پیروان که برای آنها پول می فرستند.

اتحاد گروههای موسیقی فیلیپینی امارات متحده عربی گفت که حدود 80٪ از هنرمندان فیلیپینی ویزا توسط کارفرمایان لغو شده است ، این نتیجه سیستم کار “کافالا” امارات متحده عربی است که اقامت مهاجران را به مشاغل آنها پیوند می دهد.

هیبا گفت ، برای میلیون ها کارگر مهاجر کم درآمد از آسیا ، آفریقا و جاهای دیگر که امارات متحده عربی را به عنوان قطب اقتصاد جهانی ساخته اند ، ویروس باعث سوusesاستفاده های دهها ساله مانند سرقت دستمزد ، تأخیر در حقوق و شرایط وخیم زندگی شده است. زایادین ، ​​محقق خلیج فارس در دیده بان حقوق بشر. وی افزود: این خصوصاً در مورد کارگران داخلی صدق می کند – یک کار خطرناک دیگر که فیلیپینی ها بر آن مسلط هستند.

هنگامی که ویروس در ماه مارس رخ داد ، Jhune Neri ، خواننده 38 ساله و کمدین استندآپ ، به دام افتاد – به معنای واقعی کلمه. وی گفت: “به عنوان” یک اقدام احتیاطی بهداشت عمومی “، مدیر وی تمام درها را بولت کرد و آسانسور خوابگاه شلوغ خود را تعطیل کرد و 11 مجری را برای ماهها در داخل حبس کرد. گروهها که فقط از تحویل هفتگی برنج و سس قرمز زندگی می کردند ، با فشار دادن روی صحنه ، اجرای برنامه های ویتنی هوستون را از بین بردند.

نری گفت: “من فکر می کردم ، حداقل هنوز آواز می خوانم ، حداقل هنوز زنده هستم.”

هفته ها بعد ، صاحبخانه برق را قطع کرد و همه را بیرون کرد ، بیدار شد. او هنوز مصمم است که در دبی موفق شود ، هرچند که گفت بیشتر دوستانش “امیدشان را از دست داده اند” و به خانه خود رفته اند.

اما ترک شهر خیلی ساده نیست. مانند هزاران نفر دیگر از فیلیپینی ها ، رومل کوئیسون ، گیتاریست 30 ساله در یک بار هتل ، ماه ها در لیست انتظار بازگشت به کشور لنگ زده است ، کارفرمای او قادر به پرداخت هزینه راه خود نیست و فیلیپین نیز قادر به انبوهی از بازگشت افراد به قرنطینه نیست. وقتی باشگاه کوئیسون که پول نقد داشت فقط خوانندگان انفرادی را از قفل برگرداند ، او گیتار عزیز خود را برای تهیه غذا فروخت.

برای مجریانی که این روزها آنقدر خوش شانس هستند که می توانند یک کنسرت داشته باشند ، صحنه موسیقی تازه آغاز شده دبی بسیار متفاوت به نظر می رسد. هتل ها برای پر کردن اتاق تلاش می کنند. علاقه مندان به مهمانی ها در حال کم شدن هستند ، زیرا همه گیری ها همه را در کتابهای جیب خود قرار می دهد. بازرسان بهداشتی مخفی در کلوپ های گشت زنی و به دلیل تخلفات 13،600 دلار جریمه نقدی تهدید می کنند. دیگر در ساعات پایانی لذت نمی برید – بلندگوها در ساعت 1 بامداد خاموش می شوند

مارینو رابوی ، خواننده راک در منطقه طبقه کارگر دیره در دبی ، گفت که باشگاه او احساس ویرانی می کند. بعضی از شب ها ، او فقط برای مهماندارانی که در نوار صف ایستاده اند و در حال خدمت به پارچ های هاینکن هستند ، برنامه اجرا می کند.

با ادامه روند شیوع ویروس در امارات ، بسیاری انتظار دارند که اوقات سخت ادامه داشته باشد. نمایش های زنده و کنفرانس های بزرگ دبی ، از جمله نمایشگاه Expo 2020 ، به عقب رانده شده اند. S&P Global ، یک آژانس رتبه بندی ، پیش بینی می کند اقتصاد دولت-شهر امسال 11 درصد کاهش یابد و فقط تا سال 2023 بهبود یابد.

رومن ، با صدایی مانند استیو پری ، جبهه فرنگی سابق سفر ، گفت که واقعیت جدید به معنای راهنمایی کمتر و پرداخت ناچیز است – برای پرداخت صورتحساب مادر پیر و چهار بچه اش در فیلیپین کافی نیست. با این حال ، او احساس می کند “چاره ای” جز امیدوار کردن ندارد.

وی گفت: “این بدترین زمان زندگی من است.” “من باید اعتقاد داشته باشم که در یک زمان پایان می یابد.”

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>